Można też żyć inaczej, w taki sposób, jak ludzie opisani w dzisiejszej Ewangelii, którzy próbują zdyskredytować głoszących im słowo Boże. Jan nie je i nie pije? – Zły duch go opętał! Jezus je i pije? – Oto żarłok i pijak! Ksiądz wzywa do nawrócenia? – Musi tak mówić, z tego żyje! Czyni to osoba świecka? – Zająłby się lepiej własną rodziną, zamiast robić za księdza! Ktoś zachęca do przebaczenia? – Widocznie nikt go naprawdę nie skrzywdził, nie wie co to ból! A za tym wszystkim kryje się jedno i to samo przeświadczenie – przykazania Boże są niemożliwe do wypełnienia, a każdy, kto twierdzi inaczej, albo nie zna życia, albo jest obłudnikiem.

Ewangelia nazywa taką postawę dziecinadą. Jesteśmy jak dzieci, które oczekują, że cały świat dostosuje się do nich, i są szczerze zdziwione, gdy wszyscy nie tańczą im do taktu. Szukamy Boga, który dostosuje się do nas i będzie spełniał nasze życzenia. A kiedy Jego prawo jest nam nie w smak, czujemy się pokrzywdzeni i tracimy pokój.

Jeśli jednak w jakiejś konkretnej dziedzinie uda nam się, jak Anecie, przekroczyć własny egoizm, opanować złość i pragnienie odegrania się na kimś bliskim, przełamać własne lenistwo i zrobić coś, co od dawna odkładaliśmy, odkryjemy, że to Bóg ma rację – a życie według Jego słowa przynosi pokój i spełnienie.

„Panie Jezu, pomóż mi ukochać Twoje przykazania i nimi żyć. Pragnę doświadczyć Twojego pokoju.”

Ps 1,1-4.6

Mt 11,16-19

(Słowo wśród nas, 2014)