To nie wygląd zewnętrzny czyni Jezusa tak atrakcyjnym, lecz Jego życie wewnętrzne: miłość, współczucie, miłosierdzie. Nawet Jego obecność sakramentalna nie jest na zewnątrz zbyt pociągająca. Hostia, sporządzona z mąki i wody, ma postać zwykłego, niczym nie ozdobionego opłatka. A mimo to wierzący potrafi ą spędzać przed nią całe godziny, pogrążeni w kontemplacji Tego, który jest obecny w tym prostym, codziennym znaku niekwaszonego chleba.

Odkrywanie wewnętrznego piękna Jezusa może dać nam więcej radości i szczęścia niż jakiekolwiek ziemskie skarby. Jezus jest najbardziej przyciągającym, najwspanialszym, najbardziej upragnionym skarbem, jakiemu można poświęcić swoje życie. Mówi się, że w czasach starożytnych zamożni ludzie nosili swoje klejnoty również w łóżku, aby zaraz po przebudzeniu mogli przypomnieć sobie, jak dobrze im się powodzi. Biorąc z nich przykład, możemy nosić na szyi krzyżyk lub medalik, które będą nam stale przypominać, jak wielki skarb znaleźliśmy w Jezusie.

„Panie, Ty jesteś moim największym skarbem. Pomóż mi budzić się z myślą o Tobie i z uwielbieniem na ustach, gdyż skarb, który mam w Tobie, przetrwa na wieki!”

(Słowo wśród nas, 2013)