Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce nie mające pasterza.

Z deszczu pod rynnę. Tak prawdopo­dobnie poczuli się uczniowie, gdy znaleĹşli się w sytuacji opisanej w dzi­siejszej Ewangelii. Wrócili właśnie z wyprawy misyjnej. Byli podekscy­towani, radośni i pełni entuzjazmu, ale równieĹź bardzo zmęczeni. Kiedy jednak udali się wraz z Jezusem na ustronne miejsce, gdzie mieli zamiar odpocząć, zbiegł się tam wielki tłum ludzi. Jezus nie okazał rozdraĹźnienia, ale powodowany współczuciem, zaczął ich nauczać.

Następnie poprosił swych uczniów - którzy wciąż jeszcze nie mieli okazji odpocząć - aby stanęli na wysokości zadania i nakarmili tłumy. MoĹźna so­bie wyobrazić, jak wzdychając z re­zygnacją, zaczynają zastanawiać się, skąd wziąć Ĺźywność - i energię - do wykonania tego zadania. I właśnie w tej chwili spotkała ich łaska współudziału w jednym z najbardziej znanych cudów dokonanych przez Jezusa.